Toen ik vanmorgen op school toekwam en hoorde dat Nick in het ziekenhuis lag met een gescheurde milt, zakte mijn moed weg in m’n schoenen. Hoe krijgen we nu zo’n project af met z’n vijven? Maar wat moet, dat moet. En dus begonnen we aan een korte vergadering, gevolgd door het lezen van de kranten en het maken van informatiefiches. We hebben ook ons definitief onderwerp gekregen: Sport, wat een opluchting, echt iets voor mij.
Darah en Sharon waren ondertussen al hun voxpop aan het inblikken op de meir. Toen het onze beurt was, hielden we mensen tegen met de vraag of zij anders keken naar sport door de zovele dopingschandalen. We probeerden zelfs bij bekende vlamingen zoals Staf Coppens en Jani van “heren maken de man”, maar beide hadden ze geen tijd voor ons, jammer!
Na deze leuke opdracht terug naar onze dagelijkse activiteiten. Maar toen bleek dat Besa niet terugkwam van haar lunch en we te horen kregen dat zij ermee stopte voor dit jaar, hadden we er absoluut geen zin meer in. Niets lukte meer en we waren “overbestrest”. Tot de opluchtende babbel met onze mentor mevr. Sterk volgde, wat kan zij toch geruststellende, maar toch motiverende dingen zeggen… Het hielp echt!
Hierna hebben we nog enkele afspraken gemaakt, hot nieuws bepaald en to do’s overlopen. Na deze zware en gestreste dag konden we eindelijk naar huis, maar je moet niet denken dat het daar stopt. Engelse artikels en Franse artikels moeten nog samengevat worden, er moeten analyses gemaakt worden, actualiteit gevolgd worden, dus we zijn nog lang niet klaar voor vandaag!
Maar toch zie ik het leven nog steeds door een 3D-brilletje! (jaja, persoonlijk gekregen bij de Gazet van Antwerpen!)
